خلاصه کتاب: وقتی با عصبانیت فریاد زدم: کسی نبود منو حس کرد؟! همه سکوت کردند. نگار با خشم جواب داد: عاره عاره، نبودیم بفهمیم عشقم و من، با تمسخر، تیشه را برداشتم و گفتم: پس سکوت علامت رضاست! تازه چشمم به آن نسیِ خیارشور افتاد که مثل زالو به ایمان چسبیده بود. نگاهی بهش انداختم و پرسیدم: داری حال می‌کنی باهاش، نه؟ ایمان با خشمی کودکانه گفت: به تو چه، حسود! و من، با چشمانی ریز شده، پاسخ دادم: حسود؟ عمه‌ی بزته!

• ثبت نام
• بازیابی رمز عبور

• جدید ها
• تگ ها