خلاصه کتاب: پناه…میدانی، ما همیشه در این وادی، دو مسیر جدا پیمودیم. تو در سینه ات، عشق را میشناختی و از راز دوست داشتن آگاه بودی. پدر و مادرت ده سال در بی فرزندی سوختند و تو نمیخواستی این آتش را دوباره تجربه کنی. اکنون می فهمم…اما مرا نیز ببین! میدانم زود بود… زودتر از آنکه بذر پدری در من بروید. آن هم فرزندی از تو! همه گمان می کردند تو خواهر منی و تو خود خواستی که پرده دار رازمان باشم. پس چگونه فریاد میزدم؟! که خواهرم از من…از این خاکسترِ بی فروغ…گلی شکفته است؟!

• ثبت نام
• بازیابی رمز عبور

• جدید ها
• تگ ها