پست های ویژه
دانلود رمان به وقت مرگ pdf از آوا موسوی
با لینک مستقیم برای اندروید و کامپیوتر و PDF
موضوع رمان: عاشقانه، معمایی، جنایی
خلاصه رمان به وقت مرگ
همه چیز از یه نبود ناگهانی شروع میشه. شروعی که شاید به خیلی از زندگی ها پایان بده. دختری که به اشتباه داخل این بازی هل داده میشه و زندگی ساده و آرومش دستخوش تغییرات خونباری میشه. ماهور برای زنده موندن چاره ای نداره، جز این که کنار آدمای بد بمونه. آدمای بدی که زنده موندن توی این بازی رو بهش یاد میدن و حالا ماهور برای زنده موندن دست و پا میزنه تا بتونه توی این میدون پر از خون دووم بیاره. و کسی چه میدونه؟ شاید این وسط، میون غوغای گلوله و بوی باروت و خون، یک نفر بیاد تا برنده این بازی بشه، و ماهور باید حواسش باشه که به اون نبازه. چون بازنده ها محکوم به مرگ اند !
قسمتی از متن رمان به وقت مرگ
از یادآوری آن روز لبخند محوی زدم؛ ولی بین خودمان باشد، گرفتن حال آن پسر خیلی خوب بود. مخصوصا قیافه اش وقتی که از من مشت خورد، خیلی بامزه شده بود. البته سن زیادی هم نداشت و حدس می زدم دبیرستانی باشد؛ وگرنه هر کسی جز او بود، خودم هم راهی بیمارستان می شدم. از آنجایی که از تجربه قبلی عبرت گرفته بودم، خودم را کنترل کردم و به سمتش رفتم. با دیدن این که به سمتش می روم، لبخند زد. مقابلش ایستادم و دستم را به سمتش گرفتم. _ بده لبش را با زبان تر کرد و یکی از ابرو هایش را بالا داد _ چیو؟
همیشه از این که کسی خودش را به آن راه بزند، متنفر بودم. دندان روی هم ساییدم و سعی کردم بر خودم مسلط باشم. ممکن بود این دفعه بخت یارم نباشد و این بار واقعا مجبور باشم در بازداشتگاه بمانم. اخم هایم باز شد و لبخند زدم. سرم را به سمت شانه ام کج کردم و گفتم: _ شمارتو. خودم هم از نازی که در صدایم بود، حالم به هم خورد. من را چه به این کار ها؟ متحب از صراحتم فقط نگاهم کرد و من به طور ناگهانی جدی شدم و گفتم: _ مطمئنا برای حرف زدن درباره آتیش گرفتن جنگلای کالیفرنیا دنبالم راه نیفتادی. شمارتو بده و بزن به چاک.
نیشخندی زد و کمی به سمتم خم شد. _ بلد نیستی یکم ملایمت به خرج بدی؟ دلم می خواست سرش را به دیوار بکوبم. امروز روی آن دنده خوبم نبودم. _ یا شمارتو بده یا گورتو گم کن. مکثش طولانی شد و من با پشت دست به سینه اش کوبیدم و گفتم: _ پس هری، دیگه پشت سرم نبینمت. و بعد قبل از این که اجازه حرف زدن به او بدهم، به سمت آوا که داشت برای خودش راه می رفت، رفتم. دو دقیقه ولش می کردم، حتی یادم می رفت یک ماهور بیچاره هم همراهش است. به پلاستیک جدیدی که در دستش بود، نگاه کردم و گفتم.
